Türkiye’de Susuzluk, Çevre ve İklim: Kuraklık Riski, Yönetim Politikaları ve Geleceğe Yönelik Stratejiler

Türkiye, topografik çeşitliliği nedeniyle ılıman, karasal ve yer yer yarı-kurak iklim özelliklerinin birlikte görüldüğü bir ülkedir. Yıllık ortalama yağış miktarı 574 mm’dir ve bu değer dünya ortalamasının gerisinde kalmaktadır. Bu yağış, yılda yaklaşık 450 milyar m³ suya karşılık gelmektedir. Bu yağış miktarının tamamı buharlaşma ve toprağa sızma yoluyla kaybolma ve benzeri nedenlerden ötürü kullanılamamaktadır. Mevcut teknik ve ekonomik koşullar dikkate alındığında, çeşitli amaçlarla kullanılabilir yüzey suyu potansiyeli yılda ortalama 94 milyar m³’tür. Buna ek olarak, 18 milyar m³ olarak hesaplanan yeraltı suyu potansiyeliyle birlikte ülkenin toplam kullanılabilir su potansiyeli yılda yaklaşık 112 milyar m³ olmaktadır. Bu miktarın ise yaklaşık 57 milyar m³’ü fiilen kullanılmaktadır (Su Şurası, 2021). Dahası su kaynakları yıl içinde bölgeler arasında farklı düzeylerde bulunmakta olup bazı havzalarda dönemsel su baskılarına yol açmaktadır.
Türkiye’nin kişi başına düşen yıllık su miktarı 2022’de yaklaşık 1.313 m³’dir ve bu rakam Falkenmark Su Kıtlığı Endeksi çerçevesinde incelendiğinde Türkiye’yi su stresi çeken ülkeler kategorisinde konumlandırmaktadır. Bu endekse göre kişi başına yıllık su miktarı 1.700 m³’ün altına düşen ülkeler su stresi yaşamakta ve 1.000 m³’ün altına düşen ülkelerde su kıtlığı yaşandığını işaret eder. Bu noktada Türkiye’nin kişi başına düşen yıllık su miktarının 2030’da 1.000 m3ün altına düşebileceği öngörülmektedir (Su Verimliliği Seferberliği, 2023).
Çeşitli uluslararası göstergeler de Türkiye’nin su stresi altında olduğunu doğrulamaktadır. World Resources Institute (WRI) Aqueduct veri setine göre Türkiye’nin ‘Baseline Water Stress’ skoru yaklaşık 3.39 olup ülke su stresi kategorisinde yer almaktadır (World Resources Institute, 2025). Öte yandan Birleşmiş Milletler tarafından desteklenen Drought Hotspots 2023–2025 raporuna göre Türkiye yarı kurak bir ülkedir ve toprak bozulumuna açıktır; ülke yüzölçümünün yaklaşık %88’i çölleşme riski altındadır. Raporda, iklim değişikliği etkileri ve mevcut eğilimler dikkate alındığında Türkiye’nin önümüzdeki yıllarda artan kuraklık baskısı ve su kıtlığı riskleriyle karşı karşıya kalabileceği vurgulanmaktadır (Birleşmiş Milletler Çölleşme ile Mücadele Sözleşmesi, 2025). Bu nedenle Türkiye’de su sorunu, yalnızca dönemsel kuraklıklarla açıklanamayacak ölçüde yapısal bir nitelik taşımaktadır.
İklim sistemi açısından bakıldığında, uzun dönemli çalışmalar Türkiye genelinde yıllık toplam yağışta istatistiksel olarak belirgin ve tek yönlü bir azalma eğilimi göstermezken, aynı zamanda bölgesel ve mevsimsel düzeyde önemli değişimleri ortaya koymaktadır. Özellikle yaz kuraklığında artış, yağışların yıl içine dağılımında kaymalar ve aşırı yağış ile şiddetli kuraklık gibi uç olayların daha sık görülmeye başladığını göstermektedir (Öztürk ve Çolak, 2024). Dolayısıyla Türkiye’nin su rejiminde asıl sorun, sadece toplam yağış miktarındaki düşüşten ziyade, yağışın zaman ve mekân açısından yeniden dağılımı, artan sıcaklıklar ve buharlaşma ile birleşerek su arzını daha değişken bir hale getirmektedir. Halihazırda yıllık yağış ülkenin dağlık kıyı bölgelerinde 1.000–2.500 mm aralığına ulaşırken, en yüksek yağışı alan Karadeniz Bölgesi yılda 1.250–2.500 mm yağış almaktadır. İç Anadolu Bölgesi ise 300–600 mm yağış ile en düşük yağış alan bölgedir; bu durum, yüksek sıcaklıklar ve yüksek buharlaşma oranlarıyla birleştiğinde yaz aylarında kuraklığa neden olmaktadır (Su Enstitüsü, 2018).
Meteoroloji Genel Müdürlüğü (MGM) tarafından 1 Ekim 2024–30 Eylül 2025 dönemini kapsayacak şekilde hesaplanan 2025 su yılı alansal kümülatif yağışları, hem uzun dönem normallerinin (1991–2020) hem de önceki su yılının belirgin biçimde altında gerçekleşti. Türkiye geneli ortalama su yılı yağışı 422.5 mm olup, 573.4 mm olan su yılı normali ile karşılaştırıldığında yaklaşık %26’lık bir azalma söz konusudur; 2024 su yılı ortalaması olan 597.0 mm’ye göre azalma oranı ise %29’a ulaşmaktadır. Bu değerler, son 52 yıllık dönemde Türkiye geneli için kaydedilen en düşük su yılı yağış miktarına işaret etmektedir (Meteoroloji Genel Müdürlüğü, 2025). Bu dönemde barajlardaki aktif depolama hacmi bir önceki yıla göre yaklaşık 10 milyar m³ düşerek 39,8 milyar m³ seviyesine gerilerken, ulusal ölçekte doluluk oranı da %52.9’dan %42.2’ye indi. İstanbul, Ankara ve İzmir gibi büyük kentlerde doluluk oranlarının sırasıyla %48.1, %9.3 ve %4.1 düzeylerine düşmesi, 2025 yazının sıcak ve kurak koşullarının su arzı üzerindeki baskısını açık biçimde ortaya koymaktadır (Toptaş ve Uylaş 2025).
Kümülatif yağış alanları incelendiğinde, Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nin güney kesimleri ile Hatay çevresinde yağışların normaline göre yer yer %60’tan fazla azaldığı, buna karşılık Sinop, Samsun, Ordu, Giresun ve Trabzon çevrelerinde %20’nin üzerinde artışlar görülmektedir. Türkiye’nin tüm ana coğrafi bölgelerinde 2025 su yılı yağışları hem normallerin hem de 2024 su yılı değerlerinin altındadır. Normale göre en büyük azalma %53 ile Güneydoğu Anadolu’da, ardından İç Anadolu, Marmara, Akdeniz ve Ege’de uzun yıllar serisine göre son 18 yıla varan sürelerde kaydedilen en düşük kümülatif yağış almıştır. İl düzeyinde değerlendirildiğinde, 2025 su yılında en yüksek toplam yağış 1812.1 mm ile Rize’de, en düşük yağış ise 182.8 mm ile Şanlıurfa’da ölçüldü. Normaline göre en fazla artış %30 ile Giresun’da, en büyük azalma ise %66 ile Hatay’dadır (Meteoroloji Genel Müdürlüğü, 2025).
Meteoroloji Genel Müdürlüğü’nün 2025 yaz mevsimi (Haziran–Ağustos) alansal yağış değerlendirmesine göre, Türkiye ortalama yaz yağışı 30.0 mm olarak hesaplanmıştır. Bu miktar, 1991–2020 normal dönemi yaz mevsimi ortalaması olan 64.0 mm’nin yaklaşık %53, 2024 yaz mevsimi ortalaması olan 58.4 mm’nin ise %49 altında olup, son 65 yılın en düşük yaz mevsimi yağış seviyesini temsil etmektedir. Özellikle Marmara, Ege, Batı Karadeniz ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinin geniş alanlarında azalma oranları %80’in üzerine çıkmıştır. 2025 yaz mevsimi alansal toplam yağış haritası, ülkenin büyük kısmında 50 mm’nin altında kalan yağış sınıflarının egemen olduğunu, buna karşılık Doğu Karadeniz kıyı kuşağında (Rize ve çevresi) daha fazla yağışların görüldüğünü ortaya koymaktadır. Normale göre en büyük azalmalar %93 ile Çanakkale, %92 ile Bilecik, %91 ile İzmir ve %90 ile İstanbul’dadır (Meteoroloji Genel Müdürlüğü, 2025).
Ülke içerisinde kullanılan suyun yaklaşık %77’si tarım, %12’si evsel ve %11’i sanayi tarafından tüketilmektedir (Su Verimliliği Seferberliği, 2023). Bu yapı bir yandan tarımsal üretimin suya bağımlılığını göstermekte, diğer yandan su yönetimi politikalarının odağının neden öncelikle tarım sektöründe olması gerektiğine işaret etmektedir. Evsel ve sanayi kullanımının tarıma göre çok daha az olmasına karşın zaman içerisinde onların da artmakta olduğu görülmektedir. Bu nedenle Türkiye’nin su sistemi üzerinde çift yönlü bir baskı oluştuğu görülmektedir. Bir yandan su depolama kapasitelerinde azalış yaşanırken diğer tarafta tüketim miktarı artmaktadır, dahası nüfus artışı kişi başına yıllık su miktarını düşürmektedir. Tüm bunlara iklim değişikliğinin etkilerinin de eklenmesi Türkiye’nin su stres seviyesini artırmaktadır. Bu nedenle özellikle yaz aylarında ülkenin belirli bölgelerinde yaşanan dönemsel su sıkıntıları tek bir faktöre dayanmamaktadır. İklim, nüfus, ekonomik faaliyetler ve yönetişim dinamiklerini ilgilendiren karmaşık ve kapsamlı bir şekilde ele alınması gereken sorunlar yüzünden yaşanmaktadır.
Bir önemli sorun ise stratejik rezerv olarak görülmesi gereken yeraltı sularının ruhsatsız kaçak kuyularla çeşitli ihtiyaçlar için kullanılarak azaltılmasıdır. Devlet Su İşleri (DSİ) envanterinde kayıtlı ve sertifikalı 450 bin kuyu bulunmaktadır. Ülkede 60 binden fazlası Konya Kapalı Havzası’nda olmak üzere 100 binin üzerinde ruhsatsız kuyu olduğu tahmin edilmektedir (Yıldız, 2024). Yeraltı sularının azalması nedeniyle Konya’da oluşan obrukların bugüne kadar 2.600’ü geçtiği belirtilmektedir (Euronews, 2024).
Türkiye’de su yönetimi konusunda en yetkili kurumlardan birisi Devlet Su İşleri’dir ve kurulduğu tarihten itibaren baraj, gölet, sulama ve içme suyu projelerini yöneterek su yönetimini sağlamaktadır. Lakin zaman içerisinde su yönetiminde farklı kurumların da yetkilendirilmeleri neticesinde ortaya parçalı bir yönetişim yapısı çıkmaktadır. Tarihsel olarak bakıldığında ise ülkede su yönetimi konusunda odak noktası büyük ölçüde mühendislik altyapısının geliştirilmesi ve arz artırımına dayalı yürütülmüştür. 2000’li yıllarla birlikte Avrupa Birliği Su Çerçeve Direktifi’ne uyum süreci, kurumsal ve hukuki dönüşümün temel itici gücü haline geldi, bu çerçevede Türkiye’de havza temelli yönetim anlayışı güçlendirildi. Bununla birlikte, Türkiye’de hala tüm su kaynaklarını kapsayan bütüncül bir çerçeve niteliğinde Su Kanunu bulunmamaktadır. 2011 yılında hazırlanan Su Kanunu Tasarısı, yetki dağınıklığını azaltmayı, havza planlamasını merkezi bir yapı altında toplamayı ve Su Çerçeve Direktifi ilkeleriyle uyumu amaçlamasına rağmen, aradan geçen süreye karşın yasalaşmadı (Kibaroğlu ve Sümer, 2015; Türkiye Cumhuriyeti Strateji ve Bütçe Başkanlığı, 2025).
Politika düzleminde ise son yıllarda su verimliliği ve iklim uyumu odaklı yaklaşım ön plana çıkmaktadır. 4 Mayıs 2023 tarihli “Değişen İklime Uyum Çerçevesinde Su Verimliliği Strateji Belgesi ve Eylem Planı (2023-2033)” yürürlüğe girdi. Belgeye göre, Değişen İklime Uyum Çerçevesinde Su Verimliliği Strateji Belgesi ve Eylem Planı (2023‑2033) kapsamında dört ana eksen “Kentsel Su Kullanım Verimliliği”, “Tarımsal Su Kullanım Verimliliği”, “Endüstriyel Su Kullanım Verimliliği” ve “Bütün Sektörleri Etkileyen Su Kullanım Verimliliği” üzerinden 4 temel amaç, 9 ulusal hedef ve 49 öncelikli eylem tanımlandı. Hedefler arasında, belediyelerde su kayıp-kaçak oranlarının 2033’e kadar %25’e, 2040’a kadar %10’a düşürülmesi, hanelerde ve bireysel su kullanımında kişi başı günlük ortalama su tüketiminin 2030’a kadar 120 litreye, 2050’ye kadar 100 litreye indirilmesi, tarımsal sulama randımanının 2030’a kadar %60, 2050’ye kadar %65 düzeyine çıkarılması ve sanayide su verimliliği tedbirleriyle %50 oranında su kazanımı sağlanması yer almaktadır (Su Verimliliği Seferberliği, 2023).
Türkiye’nin su yönetimine ilişkin kurumsal kapasitesini güçlendirmek amacıyla Ulusal Su Kurulu, 29 Kasım 2023 tarihli ve 32384 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile kuruldu (Tarım ve Orman Bakanlığı, 2023). Kurulun oluşturulması, ulusal ölçekte su arz-talep dengesinin değerlendirilmesi, su kaynaklarının sürdürülebilir yönetimi ve kurumlar arası eşgüdümün sağlanması açısından kritik bir adımdır. Kurulun ilk toplantısı 25 Aralık 2023’te gerçekleştirildi; 2024 ve 2025 yıllarında düzenlenen su şuraları niteliğindeki toplantılarla su kanunu hazırlıkları, taşkın yönetimi, su verimliliği stratejileri, havza bazlı tahsis planları ve arıtılmış suyun yeniden kullanımı gibi konular kapsamlı biçimde ele alındı (Tarım ve Orman Bakanlığı, 2025). Bu toplantıların çıktıları, Türkiye’nin iklim değişikliği, kuraklık ve artan su talebi gibi baskılara karşı daha dirençli bir su yönetim sistemi geliştirmesine yönelik önemli politika önerileri sunmaktadır.
Tüm bu atılımlara ek olarak devlet tarafından su tasarrufunu destekleyen girişimler ve öneriler de ortaya konulmaktadır. Bu kapsamda gelecek projeksiyonlarından genel hatlarıyla bahsedilmekte olup tarımsal, sanayi ve evsel tüketimde alınabilecek tasarruf önlemleri paylaşılmaktadır. Tarımsal sulamada verim şu an yaklaşık %50 düzeyinde olup bunun önce %55’e, uzun vadede %75’e çıkarılması planlanmaktadır. Bu artışın sağlanması halinde, elde edilecek su tasarrufu ile Konya Ovası’nın yarısından fazla bir alanın ilave olarak sulanabileceği ifade edilmektedir. Tarımsal sulamada modern sistemler, yağmur suyu hasadı, arıtılmış atıksuların yeniden kullanımı ve daha az su isteyen ürün desenlerinin teşviki ön plandadır (Su Verimliliği Seferberliği, 2023).
İçme suyu sistemlerinde ise kayıplar ciddi boyutlardadır. 2021 yılında şebekeye verilen 6.22 milyar m³ suyun 2.09 milyar m³’ü kullanıcıya ulaşmadan kaybolmaktadır, bu da %33.54 su kaybı oranına karşılık gelmektedir. Bu oran 2015’te %39 iken 2023’te %32’ye düştü; ancak gelişmiş ülkelerde bu oran %8–24 arasındadır. Mevzuata göre büyükşehir belediyeleri 2028’de su kayıplarını %25’e, diğer belediyeler ise 2028’de %30’a, 2033’te %25’e düşürmek zorundadır. Hedeflenen gerçek seviye ise uzun vadede %10’dur. Su kayıplarının %25’e çekilmesi halinde elde edilecek su miktarı, Ankara’nın 2 yıllık su ihtiyacına karşılık gelmektedir (Su Verimliliği Seferberliği, 2023).
Sanayi sektöründe de su verimliliği kritik bir konudur. Kuraklık nedeniyle üretimde kullanılan suyun temin edilememesi, kapasite düşüşlerine ve ekonomik kayıplara neden olmaktadır. Yapılan analizlerde, basınçlı temizlik sistemleri, kapalı çevrim soğutma, yağmur suyu hasadı, arıtılmış suyun yeniden kullanımı gibi yöntemlerle %50’ye varan su tasarrufu sağlanabileceği belirtilmektedir. Bu önlemler yaygınlaştırıldığında, sanayide korunabilecek toplam su miktarının Burdur Gölü büyüklüğünde olacağı ifade edilmektedir (Su Verimliliği Seferberliği, 2023).
Türkiye’nin güncel durumu ele alındığında iklim değişikliğinin etkileri, azalan yağış eğilimleri ve artan su talebi su kaynaklarının sürdürülebilirliğini tehdit eden çok boyutlu bir risk görünümünü ortaya çıkarmaktadır. Projeksiyonlara göre ülkenin su kaynaklarının yüzyıl sonuna kadar yaklaşık %25 oranında azalacağı öngörülmekte; buna karşılık nüfus artışı, kentleşme, tarımsal sulama ve sanayileşme nedeniyle su talebi hızla yükselmeye devam edecektir (Su Verimliliği Seferberliği, 2023). Bu durum, Türkiye’nin su bütçesinde yapısal bir dengesizliğe işaret etmekte ve mevcut su yönetimi yaklaşımlarının iklim uyumu perspektifiyle yeniden kurgulanmasını zorunlu kılmaktadır. Azalan yağışlar ve sıklaşan kurak dönemler, özellikle havzalar arası su dengesini bozmakta; su kıtlığı, gıda güvenliği, enerji üretimi ve ekosistem sağlığı üzerinde giderek artan baskılar oluşturmaktadır.
Artan riskler karşısında Türkiye’nin geliştirdiği temel yaklaşım, su yönetiminin arz artırıcı yatırımlara (baraj, gölet, transfer hatları) dayalı geleneksel yapısından ziyade, talep yönetimi ve su verimliliğini merkeze alan bütünleşik bir modele geçmektir. Bu doğrultuda yürürlüğe konulan Su Verimliliği Strateji Belgesi ve Eylem Planı (2023–2033), tüm sektörlerde su kullanımı alışkanlıklarının değiştirilmesini ve su verimliliğinin toplumsal bir kültür haline getirilmesini hedeflemektedir. Böylece kentsel kullanım, tarımsal sulama, endüstriyel üretim ve içme–kullanma suyu hizmetlerinde kayıp ve kaçakların azaltılmasını öncelikle ele almaktadır (Su Verimliliği Seferberliği, 2023). Belgede su arzının artırılmasının tek başına yeterli olmadığı vurgulanarak, özellikle kuraklık periyotlarının uzunluğu ve sıklığı göz önüne alındığında su tasarrufu önlemlerinin de artırılması gerektiği açıkça görülmektedir. Türkiye’nin iklim politikası ve su yönetimi alanındaki diğer hukuki düzenlemeleri de bu dönüşümü desteklemektedir. 7552 sayılı İklim Kanunu, ulusal iklim hedeflerini bağlayıcı bir çerçeveye oturtarak su altyapısı, tarımsal sulama sistemleri ve yerleşim planlaması gibi alanlarda iklim değişikliğine uyumu zorunlu kılmakta; planlama ve yatırım kararlarında iklim risklerinin dikkate alınmasını yasal bir gereklilik haline getirmektedir (Resmi Gazete, 2025).
Kalkınma planlaması düzeyinde ise On İkinci Kalkınma Planı (2024–2028) ve ilgili Su Yönetimi Özel İhtisas Komisyonu Raporu, ulusal su politikalarının temel yönelimini belirlemekte; sınırlı su kaynaklarının etkin, adil ve ekosistem odaklı bir anlayışla yönetilmesini öngören bütünleşik su kaynakları yönetimi yaklaşımını Türkiye’nin resmi politika çerçevesi haline getirmektedir (Strateji ve Bütçe Başkanlığı, 2023). Bu yaklaşım, havza ölçeğinde su bütçesinin izlenmesi, yeraltı ve yüzeysel suların birlikte yönetilmesi, sektörler arası su tahsisinin bilimsel temelde yapılması ve su yönetimi kurumları arasında koordinasyonun güçlendirilmesi gibi ilkeleri içermektedir. Ayrıca, suyun enerji, tarım, ekosistem ve kentleşme politikalarıyla bağlantılı olduğu kabul edilerek, sektörler arası etkileşimleri gözeten entegre bir planlama anlayışı vurgulanmaktadır.
DSİ’nin kurumsal çalışmaları, su kaynaklarının iklim değişikliğine karşı daha dayanıklı yönetilmesini amaçlayan teknik ve planlama kapasitesinin güçlendirilmesine yöneliktir. Stratejik planda, iklim değişikliğinin su kaynakları üzerindeki etkilerinin araştırılması ve bu doğrultuda uzun vadeli eylem planlarının geliştirilmesi temel bir ihtiyaç olarak vurgulanmaktadır. DSİ, 25 havzada yürüttüğü su potansiyeli tespiti, havza master planları ve hidrometrik, hidrometeorolojik, sediment ve su kalite izleme faaliyetleri ile su bütçesini etkileyen süreçleri sürekli izlemekte; gelecekte bu çalışmaların daha ileri modeller, kapsamlı veri izleme sistemleri ve güncellenmiş havza yönetim planlarıyla güçlendirilmesi öngörülmektedir. Ayrıca rapor, düzensiz yağış rejimleri, kuraklık ve taşkın gibi iklim kaynaklı risklerin artması karşısında teknik ve yasal düzenlemelerin geliştirilmesi, taşkın sahalarının yeniden modellenmesi ve modern sulama altyapısına geçişin hızlandırılması gibi geleceğe dönük öncelikleri açıkça ortaya koymaktadır (Devlet Su İşleri, 2024).
Genel olarak değerlendirildiğinde, Türkiye’nin su yönetiminde karşı karşıya olduğu temel riskler; azalan yağışlar ve düzensizleşen hidrolojik döngü, artan su talebi, kuraklık ve taşkın sıklığındaki artış şeklinde özetlenebilir. Bu risklere karşı geliştirilen önlemler ise talep yönetimi, su verimliliğinin artırılması, havza bazlı bütüncül planlama, iklim uyumunu esas alan altyapı yatırımları, kurumlar arası koordinasyon ve su politikalarının iklim hukuku ile uyumlaştırılması gibi stratejik boyutları içermektedir. Bu bütüncül yaklaşım, suyun yalnızca ekonomik bir kaynak değil aynı zamanda ekolojik ve toplumsal bir değer olarak ele alındığı, iklim değişikliği koşullarına dayanıklı bir yönetim modelinin inşa edilmesini amaçlamaktadır.
Kaynakça:
Birleşmiş Milletler Çölleşme ile Mücadele Sözleşmesi (2025). Kuraklık odak noktaları dünyanın dört bir yanında 2023–2025. Alınan yer: https://www.unccd.int/resources/publications/drought-hotspots-around-world-2023-2025. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Euronews (2024). 'Türkiye'nin tahıl ambarı' çukurlarındaki artış tarımı tehlikeye atıyor. Alınan yer: https://www.euronews.com/my-europe/2024/09/06/surge-in-sinkholes-in-turkeys-granary-endangers-agriculture?utm_. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Kibaroğlu, Ayşegül ve Sümer, Vakur (2015). Türkiye’nin taslak su kanunu ve su çerçeve direktifi uygulaması: Bir analiz. Alınan yer: https://gcris.mef.edu.tr/entities/publication/94468a07-2267-40c3-9246-3494d56c7e58. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Meteoroloji Genel Müdürlüğü (2025). 2025 su yılı 12 aylık alansal kümülatif yağış raporu. Alınan yer: https://www.mgm.gov.tr/veridegerlendirme/yagis-raporu.aspx?b=k&utm. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Meteoroloji Genel Müdürlüğü (2025). 2025 yılı ekim ayı alansal yağış raporu. Alınan yer: https://www.mgm.gov.tr/veridegerlendirme/yagis-raporu.aspx?b=a#sfB. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Meteoroloji Genel Müdürlüğü (2025). 2025 Yaz mevsimi yağış değerlendirmesi. Alınan yer: https://www.mgm.gov.tr/veridegerlendirme/yagis-raporu.aspx?b=m#sfB. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Öztürk, Ahmet, Çolak, Müslüme, Sevba (2024). Türkiye’nin su kaynakları potansiyelinin nicel ve nitel değerlendirmesi. Journal of Agricultural Sciences, 30 (1): 1–34.
Resmi Gazete (2025). İklim kanunu. Alınan yer: https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2025/07/20250709-1.htm. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Su Enstitüsü (2018). Türkiye ve Su. Alınan yer: https://www.suen.gov.tr/uploads/turkey-and-water.pdf?utm_. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Su Şurası (2021). Bakanımızın mesajı. Alınan yer: https://susurasi.tarimorman.gov.tr/Sayfa/Detay/1430?utm_. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Su Verimliliği Seferberliği (2023). T.C. Tarım ve Orman Bakanlığı değişen iklime uyum çerçevesinde su verimliliği strateji belgesi (2023–2033). Alınan yer: https://www.suverimliligi.gov.tr/wp-content/uploads/2023/08/SU-VERIMLILIGI-STRATEJI-BELGESI-ve-EYLEM-PLANI-2023-2033.pdf. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Toptaş, Mehmet, Can ve Uylaş, Ömür, Hülya (2025). Barajlardaki doluluk oranı, 12 Ağustos itibarıyla geçen yılın aynı dönemine göre 10,7 puan azalışla yüzde 42,2 oldu. Alınan yer: https://www.aa.com.tr/tr/yesilhat/iklim-degisikligi/turkiyede-barajlardaki-doluluk-orani-yuzde-42-2ye-dustu/1826867?utm_. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Türkiye Cumhuriyeti Strateji ve Bütçe Başkanlığı (2023). On ikinci kalkınma planı (2024–2028). Alınan yer: https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2023/12/On-Ikinci-Kalkinma-Plani_2024-2028_11122023.pdf. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Türkiye Cumhuriyeti Strateji ve Bütçe Başkanlığı (2025). On ikinci kalkınma planı 2024–2028 Su Yönetimi. Alınan yer: https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2025/08/Su-Yonetimi-OIK-Raporu_01082025.pdf?utm_. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Türkiye Cumhuriyeti Tarım ve Orman Bakanlığı (2023). Ulusal su kurulu kurulmasına ilişkin Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi Resmi Gazete’de Yayımlandı. Alınan yer: https://www.tarimorman.gov.tr/Sayfalar/Detay.aspx?TermId=fb841593-eb13-4a7b-90e6-762d1dc46795&TermStoreId=368e785b-af33-487d-a98d-c11d5495130b&UrlSuffix=6099&utm_. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Türkiye Cumhuriyeti Tarım ve Orman Bakanlığı (2025). Sayın Bakanımız İbrahim Yumaklı 4. ulusal su kurulu toplantısında konuştu. Alınan yer: https://www.tarimorman.gov.tr/SYGM/Sayfalar/Detay.aspx?TermId=fb841593-eb13-4a7b-90e6-762d1dc46795&TermSetId=99671c99-4e27-40e4-941e-cfc1e9c54399&TermStoreId=368e785b-af33-487d-a98d-c11d5495130b&UrlSuffix=1313%2FSayin-Bakanimiz-Ibrahim-Yumakli-4-Ulusal-Su-Kurulu-Toplantisinda-Konustu&utm_. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Türkiye Cumhuriyeti Tarım ve Orman Bakanlığı Devlet Su İşleri (2024). Stratejik plan 2024–2028. Alınan yer: https://cdniys.tarimorman.gov.tr/api/File/GetGaleriFile/425/DosyaGaleri/587/dsi20242028_stratejik_plani.pdf. Erişim tarihi: 10.11.2025.
World Resources Institute (2025). Aqueduct su riski atlası. Alınan yer: https://www.wri.org/applications/aqueduct/water-risk-atlas/#/. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Yıldız, Dursun (2024). 550 bin kuyudan su çekiliyor. Yeraltı sularımızın durumu endişe veriyor. Alınan yer: https://supolitikalaridernegi.org/550-bin-kuyudan-su-cekiliyor-yeraltisularimizin-durumu-endise-veriyor/. Erişim tarihi: 10.11.2025.
Бұл блогта жарияланған пікірлер автордың жеке көзқарастары болып табылады, институттың көзқарасын білдірмейді.




